Florent Poussineau
FR Le seul mot « traumatisme » permet de comprendre pourquoi la vie est indissociable de l’éphémère. La nourriture comme médium qui provoque aux yeux des spectateurs un fantasme qu’il leur reste à détruire. Bien que ce moment de partage est la partie visible de l’iceberg que reste-t-il de l’avant ? Lorsque l’artiste fait appel à un artisan pour réaliser une pièce et que l’artisan n’est pas simplement choisi pour son savoir faire. Les deux personnes profitent d’un échange afin que l’artiste et l’artisan partage une même pensée. EN Only the word « trauma» is needed to help understand why life is inseparable from the ephemeral. Food as a medium that provokes in the eyes of the spectators a fantasy that is there for them to destroy. Although this moment of sharing is the tip of the iceberg, what’s left of it? When the artist uses a craftsman to make a piece, the craftsman is not simply chosen for his expertise. The two people benefit from an exchange so that the artist and the craftsman share the same thought. NL Het woord “trauma” is nodig om te helpen begrijpen waarom het leven onlosmakelijk is verbonden met het vergankelijke. Voedsel als medium roept in de ogen van toeschouwers een fantasie op dat er is om te vernietigen. Alhoewel dit gedeelde moment een topje van de ijsberg vertegenwoordigt, wat blijft er over? Wanneer de kunstenaar een vakman gebruikt om een werk te maken wordt de vakman niet enkele vanwege zijn expertise gevraagd. De beide mensen profiteren van een uitwisseling zodat de kunstenaar en de vakman dezelfde gedachte kunnen delen.
Colonne sans faim I, 2013, Sucre et 500 éclairs au chocolat, 120 x 60 cm
Sugar and 500 chocolate eclairs, 47.24 x 23.62 inches